Tworzenie na podstawie całego dokumentu

Zarówno glosariusz, jak i przewodnik po stylu można utworzyć na podstawie dokumentu, nad którym już pracowałeś. Możesz skierować proces tworzenia tylko na otwartą stronę lub na cały dokument. Analiza całego dokumentu obejmuje każdy blok, a nie tylko próbkę, dzięki czemu wyodrębnione terminy i uchwycony styl odzwierciedlają pełny tekst – a na tym właśnie zależy Ci przed ich ponownym wykorzystaniem w całym projekcie.

W przypadku glosariusza przycisk Nowy na stronie Glosariusze rozwija się na opcje: pusty, Generuj z dokumentu… oraz import z pliku. Menu ⋮ na karcie zawiera funkcję Automatycznie utwórz z dokumentu…, która uzupełnia dany glosariusz, zamiast tworzyć nowy. W zakładce Glosariusz w edytorze dostępna jest ta sama opcja, działająca w obrębie konkretnego glosariusza po jego otwarciu.

W przypadku przewodnika po stylu zakładka Przewodnik po stylu w edytorze zawiera opcję Generuj i przejrzyj, a strona Przewodniki po stylu oferuje ten sam proces pod opcją Nowy → Generuj z dokumentu….

W obu przypadkach wybierz opcję całego dokumentu, aby uruchomić analizę falami zamiast przetwarzania pojedynczej strony. Literess może Cię przenieść do dowolnego z tych ekranów i pomóc Ci w konfiguracji, ale nie przeprowadza samego procesu tworzenia.

Tak. Sekcja Języki w obu oknach dialogowych oferuje język docelowy dokumentu oraz wszystkie jego istniejące wersje językowe, a przycisk Dodaj… pozwala dołączyć te, których brakuje; wycena jest wtedy obliczana jako liczba słów × liczba języków. Każdy język to oddzielny proces z własnym wynikiem do weryfikacji, więc przegląda się je po kolei, a zamknięcie okna sprawia, że pozostałe czekają w kolejce. Język, który nie ma jeszcze przetłumaczonej wersji, również jest obsługiwany, ponieważ proces analizuje tekst źródłowy. Może on jednak poznać jedynie konwencje danego języka, a nie jego charakterystyczny styl, ponieważ brakuje próbek tekstów docelowych.

Długi dokument nie mieści się w jednym przebiegu, dlatego proces tworzenia na podstawie całego dokumentu dzieli go na fale. Każda fala analizuje fragment dokumentu i doprecyzowuje ustalenia poprzednich fal: termin, co do którego pierwsza fala nie miała pewności, zostaje potwierdzony lub odrzucony, gdy kolejne fale napotykają go ponownie, a analiza stylu i tonu tekstu staje się coraz trafniejsza w miarę przetwarzania kolejnych partii materiału. Nie obowiązuje żaden limit bloków; dokument o objętości książki wymaga po prostu większej liczby fal.

Tworzenie na podstawie całego dokumentu jest rozliczane w słowach – tych, które system analizuje podczas przygotowywania projektu. Łączna liczba jest znana jeszcze przed rozpoczęciem, dlatego najpierw otrzymujesz wycenę: koszt wyrażony jako limit „do N słów”, szacowany czas oraz liczbę fal, których będzie wymagał dokument. Uruchamiasz proces dopiero po zapoznaniu się z tymi informacjami.

Limit górny to maksymalna granica, a nie stała opłata. Jeśli proces zakończy się wcześniej, zapłacisz tylko za faktycznie przeanalizowane słowa, więc ostateczna kwota będzie równa lub niższa od podanej wartości „do”. Ponowne użycie posiadanej już pamięci tłumaczeniowej lub glosariusza nic nie kosztuje – płacisz wyłącznie za analizę tekstu.

Nic nie zostanie dodane do Twojej biblioteki, dopóki tego nie przejrzysz, a w obu przypadkach przed rozpoczęciem pojawi się pytanie o miejsce zapisu wyniku. Tworzenie glosariusza pozwala na zapis w nowym lub istniejącym glosariuszu; w przypadku przewodnika po stylu wynik trafia do nowego przewodnika lub jako nowa wersja już istniejącego. W żadnym z tych przypadków nic nie zostanie nadpisane.

Wynik tworzenia glosariusza ma postać projektu z listą proponowanych terminów: każdy z nich możesz zaakceptować, odrzucić lub edytować, a wpisami staną się tylko te, które zachowasz. Wynik tworzenia przewodnika po stylu trafia do ekranu przeglądu opisanego w sekcji Przewodniki po stylu – ma on formę edytowalnego formularza dla nowego przewodnika lub zestawienia zmian dla aktualizacji; nic nie zostanie zapisane, dopóki nie zastosujesz zmian.

Jeśli proces tworzenia ma zasilić konkretny glosariusz, system analizuje jego treść jeszcze przed przeczytaniem pierwszego słowa z dokumentu. Ma to dwa skutki. Po pierwsze, system przestaje proponować terminy, które już masz zapisane – dzięki temu przegląd obejmuje tylko to, co dokument faktycznie wnosi, a nie listę, której połowa już znajduje się w bazie. Po drugie, jeśli dokument dostarcza nowych informacji o istniejącym wpisie, system zaproponuje jego aktualizację: inny wariant pisowni słowa źródłowego faktycznie użyty w tekście, flagę „nie tłumacz” wynikającą ze sposobu użycia terminu, wariant do dodania do listy „nigdy nie używaj” lub trafniejszą wskazówkę kontekstową.

Przegląd rozdziela obie te grupy, umieszczając je w sekcjach Dodaje N nowych terminów oraz Aktualizuje N istniejących terminów. Każdy wiersz aktualizacji zestawia bieżącą wartość z proponowaną i może zostać odrzucony niezależnie. Zaakceptowane aktualizacje uzupełniają wpis, zamiast go zastępować: formy i warianty „nigdy nie używaj” są dołączane do istniejących danych, a flaga „nie tłumacz” nigdy nie jest usuwana automatycznie.

Zapisane już tłumaczenie pozostaje bez zmian. Jedynym wyjątkiem jest sytuacja, gdy dokument wskazuje, że jest ono błędne w danym kontekście – wtedy pojawia się ono w osobnym wierszu, oznaczone jako zamiana wraz z krótkim uzasadnieniem, dzięki czemu możesz odrzucić tę zmianę, zachowując pozostałe elementy aktualizacji. Aktualizacje odbywają się w ramach tego samego przebiegu, więc nie wiążą się z żadnymi dodatkowymi kosztami.