Glosariusze

Każdy wpis łączy termin źródłowy z jego tłumaczeniem docelowym, z opcjonalną strukturą:

• Warianty – alternatywne pisownie lub odmiany traktowane jako ten sam termin („cookies” obok „cookie”).
• Nie tłumacz – zablokowanie tekstu źródłowego w tłumaczeniu w niezmienionej formie, dla nazw własnych, identyfikatorów produktów i kodu.
• Zabronione tłumaczenia – tłumaczenia, których nigdy nie należy używać (często spotykane błędne tłumaczenie, przestarzała nazwa).
• Wskazówka kontekstowa – krótka informacja o tym, jak dany termin jest używany lub dlaczego został powiązany. Znajduje się ona wraz z innymi opcjonalnymi szczegółami: częścią mowy, rodzajem, liczbą, dziedziną oraz parą zdań przykładowych.

Większość słów nie powinna znaleźć się w glosariuszu. Warto dodawać terminy tylko wtedy, gdy ich tłumaczenie wymaga podjęcia konkretnej decyzji: w przypadku nieoczywistego żargonu, specyficznego języka marki, nazw własnych pozostawianych w oryginale, słów o różnej pisowni wymagających ujednolicenia lub błędnych tłumaczeń, których należy unikać.

Pomijaj oczywiste odpowiedniki 1:1, standardowe skróty (np. itd., Sp. z o.o.), nazwy plików i adresy URL oraz zwykłe słownictwo – ich przypinanie wprowadza jedynie niepotrzebny szum. Nie masz pewności? Uruchom automatyczne budowanie na podstawie przetłumaczonego już dokumentu; narzędzie wyodrębni propozycje, które możesz zbiorczo zaakceptować, odrzucić lub edytować. Zobacz Budowanie na podstawie całego dokumentu.

Strona Glosariusze dzieli Twoją bibliotekę na karty: wszystko, osobiste, karty poszczególnych zespołów oraz elementy udostępnione Tobie. Pole wyszukiwania przeszukuje nazwy i treść, więc wpisanie terminu pozwala znaleźć glosariusz, który go zawiera, nawet jeśli jego nazwa nic o tym nie mówi. Jeśli Twoje glosariusze mają przypisane języki, filtr językowy pozwala zawęzić listę do jednego kierunku.

Każda karta wyświetla pierwsze pary terminów oraz ich liczbę, a po najechaniu na nią kursorem pojawia się podgląd z pełnym widokiem. Menu karty (⋮) zawiera pozostałe opcje: zmianę nazwy, duplikowanie (tworzy niezależną kopię, co jest przydatne przy tworzeniu wariantów dla konkretnych klientów), automatyczne budowanie z dokumentu, przenoszenie do zespołu, udostępnianie i usuwanie. Przy usuwaniu należy wpisać nazwę glosariusza, a operacji tej nie można cofnąć.

Sama strona glosariusza oferuje te same akcje. Eksportuj i Udostępnij znajdują się w nagłówku, a przycisk ⋮ obok nich zawiera opcje duplikowania, scalania, przenoszenia do zespołu oraz usuwania; nazwę zmienia się za pomocą ikony ołówka przy tytule. Glosariusz oczekujący na przegląd synchronizacji AI wyświetla plakietkę Oczekuje na przegląd oraz przycisk Przegląd u góry strony, dzięki czemu jest on dostępny bez konieczności powrotu do biblioteki.

Każdy wiersz terminu ma przycisk wyszukiwania wystąpień. Otwiera on kartę Szukaj w pasku bocznym edytora (dostępną również pod skrótem Cmd/Ctrl+Shift+F) z automatycznie wpisanym terminem i wszystkimi jego wariantami. System wyświetla listę wszystkich bloków, w których pojawia się dowolna z form, wraz z liczbą wystąpień każdej z nich. Bloki, w których występuje termin źródłowy, ale w tłumaczeniu brakuje terminu docelowego, są oznaczane flagą. Dzięki temu zyskujesz darmową metodę wyrywkowej kontroli spójności: to błyskawiczne i precyzyjne dopasowanie tekstu, bez udziału AI i bez żadnych kosztów. Pogłębioną wersją tej kontroli jest opisany poniżej audyt glosariusza przez AI.

Ten sam panel służy do zwykłego wyszukiwania słów: wystarczy wpisać frazę, wybrać źródło, tłumaczenie lub obie strony i kliknąć wynik, aby do niego przejść. Na stronie Glosariusze wyszukiwanie otwiera się w oknie dialogowym z narzędziem wyboru dokumentu. Zobacz Edytor.

Glosariusz może zawierać po jednym tłumaczeniu na każdy język dla każdego terminu. Ustaw język źródłowy i główny język docelowy glosariusza, a następnie dodawaj kolejne języki docelowe w miarę potrzeb. Strona glosariusza prezentuje je w formie macierzy: każdy wiersz to jeden termin, a każda kolumna to jeden język. Przy każdym języku widnieje liczba uzupełnionych terminów, co pozwala łatwo dostrzec braki.

Opcja Uzupełnij braki przez AI znajduje się przy każdym dodanym języku. Jej zakres ogranicza się do terminów, które pozostają puste, więc wycena, którą zatwierdzasz, jest precyzyjna, a nie szacunkowa, a ponowne uruchomienie po częściowym uzupełnieniu kosztuje tylko tyle, ile faktycznie pozostało. Narzędzie działa na dodanych językach, a nie na głównym języku docelowym, który pozostaje redagowany ręcznie. Wartości wprowadzone w ten sposób są oznaczane do przeglądu: od razu działają w tłumaczeniach i są opatrzone etykietą AI do momentu ich edycji lub zatwierdzenia.

Gdy dokument korzysta z glosariusza, podczas tłumaczenia pobierane są terminy w języku docelowym tego dokumentu. Nawet jeśli glosariusz nie obsługuje danego języka, system nadal bierze pod uwagę znaczniki „nie tłumacz” oraz warianty terminów, o czym informuje odpowiedni komunikat w konfiguracji procesu przed jego rozpoczęciem. Glosariusze bez ustawionych języków działają dokładnie tak jak dotychczas.

Otwórz menu ⋮ na karcie biblioteki, to samo menu na stronie samego glosariusza lub menu w pasku bocznym edytora i wybierz Scal…. Wybierz glosariusz, który chcesz dołączyć. Zostanie on jedynie odczytany – jego zawartość pozostanie bez zmian. Scalanie jest bezpłatne i w żadnym przypadku nie wiąże się ze zużyciem słów.

Wybór niczego nie zapisuje. Otwiera podgląd skutków scalania: ile wpisów zostanie dodanych, ile luk uzupełnionych tam, gdzie dany język nie miał tłumaczenia, ile pominiętych z powodu zgodności obu stron, a w ilu przypadkach po obu stronach widnieją różne tłumaczenia. Każdy z nich to wiersz, o którym decydujesz: możesz odrzucić przychodzący wpis, odrzucić uzupełnienie i rozstrzygnąć każdą rozbieżność, mając obie wartości przed oczami. Opcje Zachowaj wszystko i Przyjmij wszystko pozwalają rozwiązać konflikty za jednym zamachem, jeśli nie chcesz przeglądać ich pojedynczo. Długie listy wyświetlają pierwsze 30 pozycji wraz z informacją o ich całkowitej liczbie, a pozostałe zostaną potraktowane zgodnie z wybraną opcją. Nic nie zostanie zapisane, dopóki nie naciśniesz Scal.

Nie musisz najpierw przypisywać języków. Jeśli któryś z glosariuszy nie ma ustawionego języka źródłowego i docelowego, Transept odczyta je z samych wpisów i zapisze przed uruchomieniem scalania, tak aby podgląd i zapis były zgodne co do miejsca docelowego każdej wartości. Zupełnie nowy, pusty glosariusz przejmuje języki tego, który do niego scalasz – dzięki temu działa schemat „utwórz jeden, scal w nim kilka innych”. Dwa glosariusze bez przypisanych języków scalają się tak jak dotychczas: jedna kolumna docelowa z drugą.

Scalanie zatrzymuje się w dwóch przypadkach. Pierwszy: jeden glosariusz ma określone języki, a wpisów drugiego nie udało się odczytać – wtedy należy ustawić je ręcznie na stronie tego glosariusza i spróbować ponownie. Drugi: oba glosariusze mają różne języki źródłowe, czego nie da się pogodzić, ponieważ ich terminy źródłowe od początku są w innych językach.

Gdy ekran scalania jest otwarty, Literess może poinformować Cię o jego aktualnej zawartości i zmienić te ustawienia za Ciebie. Naciśnięcie przycisku Scal wciąż jednak należy do Ciebie. Zobacz, co potrafi Literess.